Hyde Park - Premia od losu po godzinach

Pracuję w żabce na osiedlu. Nie tej w centrum, tylko takiej zapomnianej przez Boga i ludzi, pomiędzy blokami, gdzie wieczorami przychodzą tylko emeryci po bułki i pijani sąsiedzi po kolejne piwo. Mam dwadzieścia osiem lat, studia rzucone w połowie, chłopaka, który woli granie w piłkę niż rozmowę, i taki poziom zmęczenia, że zasypiam z butami na łóżku. Nie narzekam – to tylko taka obserwacja.

Ta historia zaczyna się o 23:47. Zamykam sklep, liczę utarg, wszystko się zgadza. Wychodzę na zewnątrz, a tam – ulewa. Taka, że parasol nie ma sensu. Moknę w pięć sekund. Wsiadam do swojej dziesięcioletniej skody, odpalam silnik, a on – nic. Zero. Ani drgnie. Akumulator padł. Siadam więc w tym samochodzie, w deszczu, z mokrymi włosami i myślę: no i po co mi to wszystko.

Dzwonię do chłopaka. Nie odbiera. Trzy razy. Nic. Do taty – jest w delegacji. Do mechanika – zamknięte. Zostaję sama w tym metalowym pudełku, a deszcz wali w dach tak mocno, że nie słyszę własnych myśli. W końcu, z czystej desperacji, wyciągam telefon i zaczynam scrollować. Tylko po to, żeby nie oszaleć.

I wtedy widzę reklamę. Nie jakąś nachalną, z zielonymi stolikami i krupierami w smokingach. Zwykły napis: „Sprawdź swoje szczęście już dziś”. Klikam. Nie wiem czemu. Może przez zmęczenie, może przez złość, a może przez to, że deszcz zaczął wlewać się przez nieszczelne okno. Trafiam na stronę, na której jest napisane vavada casino logowanie. Brzmi poważnie, ale nie strasznie. Wciskam „rejestracja” bez zastanowienia.

Mail, hasło, jakiś kod SMS. Minęła może minuta. Konto gotowe. Zastanawiam się chwilę. Mam w portfelu stówkę, którą odkładałam na nową pomadkę. Pomadkę, której i tak nie mam gdzie nosić, bo od tygodnia nie miałam siły się umalować. Wrzucam ją na konto. Co mi tam. I tak stoję w tym cholernym deszczu od godziny.

Zaczynam od najprostszej gry. Takiej, gdzie wystarczy trafić trzy takie same symbole. Nie myślę. Po prostu klikam. Dziesięć złotych – przegrane. Dwadzieścia – nic. Już żałuję, że nie wydałam tej stówki na taksówkę do domu. Ale wtedy, przy jakimś czwartym czy piątym spinie, ekran robi się złoty. Bonus. Osiem darmowych spinów.

Siedzę w samochodzie, deszcz wali, a ja patrzę, jak cyfry skaczą w górę. Pierwszy spin – wygrana trzydzieści złotych. Drugi – siedemdziesiąt. Trzeci – sto dwadzieścia. Na czwartym przestaję oddychać. Pięćset. Pięćset złotych. W jednej chwili. Nie krzyczę, bo wstydziłabym się samej siebie. Po prostu zaciskam usta i patrzę, jak licznik zatrzymuje się na ośmiuset pięćdziesięciu złotych.

W tym momencie ktoś puka w szybę. Stary pan z trzeciego piętra, pan Zygmunt. Pytam przez szybę: „o co chodzi?” A on na to: „bo widzę, pani stoi, to może akumulator podłączyć?” I nagle wszystko wraca do rzeczywistości. Nie jestem już w wirującej krainie bonusów, tylko znowu w swojej mokrej skodzie, na deszczowym osiedlu, z panem Zygmuntem w kapciach.

Akumulator odpala za drugim razem. Dziękuję panu Zygmuntowi, podwożę go pod klatkę. Wracam do domu. Wchodzę do pustego mieszkania, bo chłopak jeszcze na piłce. I dopiero wtedy, w ciszy, otwieram telefon i widzę, że tamto nie był sen. Na koncie vavada casino logowanie wciąż świeci kwota. Osiemset pięćdziesiąt złotych.

Wypłacam wszystko. Natychmiast. Nawet nie myślę o kolejnej rundzie.

Następnego dnia rano, zamiast iść do pracy na nogach (bo autobus i tak spóźniony), biorę taksówkę. Potem kupuję nowy akumulator. Naprawdę nowy, nie używany z Allegro. I jeszcze starcza mi na porządną kolację dla nas dwojga. Chłopak patrzy na te sushi i pyta: „skąd masz kasę?” A ja mówię: „wygrałam w deszczu”. Uśmiecha się, myśli, że żartuję. A ja nie żartuję.

Przez tydzień potem wracałam myślami do tej nocy. Gdybym wtedy, w zapadającej się skodzie, nie wpisała w przeglądarkę vavada casino logowanie, do dzisiaj jeździłabym na akumulatorze, który pada przy każdym deszczu. Albo stałabym na parkingu i płakała z bezsilności. A tak – mam spokojną głowę. I nową pomadkę też sobie kupiłam. Czerwoną. Na zapas.

Wiem, że hazard to nie jest rozwiązanie na życie. Wiem, że następnym razem mogę przegrać wszystko. Dlatego nie było drugiego razu. Ta jedna noc, jeden deszcz, jeden przypadkowy bonus – to była perfekcyjna całość. Jakby ktoś na górze zobaczył, że stoję przemoczona do suchej nitki i powiedział: „dobra, ta ma dzisiaj wolne”.

Nie opowiadam tego, żeby ktokolwiek szedł w moje ślady. Opowiadam, bo czasem zdarza się coś tak absurdalnie pozytywnego, że aż głupio nie podzielić się tą historią. I nie, nie gram dalej. Ta przygoda była za dobra, żeby ją psuć powtórką.

Aha – i pan Zygmunt dostał ode mnie butelkę dobrej wódki za akumulator. Bo szczęście, nawet to z kasyna, najlepiej smakuje, gdy masz się z kim napić.