|
Pochodzenie
Dalibyście wiarę, iż szczep ten może pochodzić od Rieslinga lub Petit Mansega? Mnisi z Cluny w Burgundii w XII lub XIII wieku zawędrowali do Galicji i stworzyli klona Albarino. Inna teoria opisuje pielgrzymów w drodze do Santiago de Compostella. Nazwa ta – alba-rino – oznacza tyle co „białe wina z Renu”. Sądzono również, że jest to klon wspomnianego Rieslinga pochodzącego z Alzacji, chociaż pierwsze wzmianki o tym szczepie pochodzą nie z XII-ego, a dopiero z XV wieku. Albarino aż do schyłku XX wieku nie cieszyło się zainteresowaniem winiarzy z Nowego Świata. Czymże byłaby historia szczepu bez kontrowersji? W 2009 roku zakwestionowano autentyczność winogron Albarino w Australii. Badania DNA udowodniły, iż w większości w winnicach winiarze mieli do czynienia z odmianą Savignin Blanc, która jest dość podobno do Albarino. Spowodowane to zostało zapewne podczas próby skrzyżowania tych dwóch odmian w 1980 roku. Interesujące, iż miało to miejsce za sprawą rosnących obok siebie Savagnin i Albarino w galicyjskiej winnicy. W efekcie „australijskie Albarino” zmieniło się w Savignin, jednak nie uniknięto dalszego losu sprawy. Wielu winiarzy oskarżono o kupażowanie Albarino, Savignin oraz Caino Blanco w momencie, gdy na butelkach deklarowali „100% Albarino”.
Charakterystyka
Albarinho należy do niezwykle aromatycznych win. Najstarsze ślady nasadzeń znajdują się w podregionie Riax Baixas - Val do Salnés. Rześkie, wysoce kwasowe, odświeżające z pełnym smakiem, zwykle pozbawione dębowych akcentów a z reguły jest dość krągłe. Wielbiciele win pełnych owocu z pewnością poświęcą większą uwagę tym winom – gruszkowe niuanse, aromaty zielonych jabłek, morele, brzoskwinie, a do tego paleta owoców egzotycznych sprawiają, iż Albarino stanowi świetny wybór na upalne lato. Odmiany nie należy mylić z odmianą Alvarino Lilaz. Popularne są kupaże ze szczepami Loureiro, Godello, Caiño, Arinto lub Treixadura. Wartym odnotowania jest fakt, iż Galicja ze swoim charakterystycznym chłodnym i wilgotnym klimatem stała się idealnym środowiskiem dla Albarino. Odporna na choroby grzybiczne pozwala winiarzom skoncentrować się na niskich plonach, choć nie należy do najtańszych w uprawie. Najczęściej fermentuje w stalowych kadziach i większość Albarino jest gotowa do picia za młodu. Szczep ten stanowi świetny materiał na wina musujące, jednak większości z nich próżno szukać poza Półwyspem Iberyjskim. Lokalność szczepowa jest tym wyraźniejsza, im bardziej zagłębimy się w nazewnictwo. W Portugalii – naturalnie w żartach – można usłyszeć zdanie przeczące na temat obecności win z Albarinho, natomiast twierdzącą, gdy zapytamy o Alvarinho.
Uprawy
Hiszpania (głównie region Riax Baixas), Portugalia (Minho, Braga oraz Monção/Melgaço i USA (Santa Ynez Valley, Clarksburg oraz Los Carneros).
Z czym łączyć?
Albarino jest wdzięcznym kompanem w kuchni. Lekkie i zwiewne dobrze skomponuje się ze smażonym dorszem z małżami, sałatkami z owocami morza, krabami, sałatką z tuńczyka i ziemniaków, ceviche, chorizo, paella oraz sushi. Bardziej treściwe wina z pewnością nieźle zgrają się z pulpetami z kurczaka po wietnamsku w zielonej sałacie. Będzie stanowił dobraną parę z miękkim serem, raczej unikajmy serów pleśniowych, gdyż zdominują one charakter wina. Trafonymi wyborami będą z pewnością Feta, Garrotxa, kozie sery, Gouda, Majorero,Mahon, Murcia, Roncal, Tetilla, dry Jack oraz Neufchatel.
Albarino niejedno ma imię..
Albarina, Alvarin Blanco, Alvarinha, Alvarinho, Azal Blanco, Galego oraz Galeguinho.
tekst: Michał "WineMike" Misior
źródła:
"Encyklopedia win" Hugh Johnson i Jancis Robinson
"Sommelier" Tomasz Prange-Barczyński
foto:
GreatWINEnews
GreatNoble
|
